Maréchal de camp

Maréchal de camp était un grade d’officier général dans différentes armées européennes.

Le grade de Feldmarschall-Leutnant était également utilisé dans l’armée impériale autrichienne (1808-1918). Le Feldmarschall-Leutnant est un des rangs les plus élevés de la hiérarchie militaire d’alors, équivalent à celui de major-général au Canada, ou de général de division en France cordless electric shaver. C’est donc un des principaux officiers supérieurs de l’armée impériale, seuls les rangs de General, de Generaloberst et de Generalfeldmarschall lui sont supérieurs.

Le grade de Mariscal de Campo était aussi utilisé dans l’armée espagnole entre 1701 et 1889. Ce grade a été créé par Philippe V, à l’imitation de l’armée française. Il s’agissait du premier grade d’officier général, entre le grade de brigadier et celui de teniente general. Il a été remplacé en 1889 par le grade de General de División.

En France, le grade de maréchal de camp fait son apparition au XVe siècle où il avait pour mission de répartir les logements des troupes et de les placer sur le champ de bataille. Il évolue ensuite jusqu’à la chute de l’Ancien Régime. Le 21 janvier 1793 small reusable water bottles, le grade de maréchal de camp devient en France celui de général de brigade. Le grade de maréchal de camp revient en usage sous la Restauration et la Monarchie de Juillet. Il n’est plus utilisé en France depuis 1848.

Un grade de Marechal de Campo a aussi été utilisé dans l’armée portugaise, entre 1762 et 1862.

Jean Tulard, Jean-François Fayard et Alfred Fierro, Histoire et dictionnaire de la Révolution française. 1789-1799, éd cool football t shirt designs. Robert Laffont, coll. « Bouquins », Paris, 1987, 1998 [détail de l’édition]

Pazopanib

Pazopanib (łac. pazopanibum) – organiczny związek chemiczny, celowany lek przeciwnowotworowy hamujący wiele kinaz tyrozynowych stosowany w leczeniu przerzutowego raka nerki i niektórych zaawansowanych mięsaków tkanek miękkich.

Pazopanib jest inhibitorem kinaz tyrozynowych o aktywności skierowanej przeciw receptorom czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR1, VEGFR2, VEGFR3), płytkopochodnego czynnika wzrostu (PDGFR-α i β), czynnika wzrostu fibroblastów (FGFR) i receptora czynnika komórek macierzystych (c-KIT). In vivo pazopanib hamuje indukowaną przez VEGF fosforylację VEGFR-2. W wyniku zablokowania kilku szlaków metabolicznych pazopanib hamuje angiogenezę guza i zdolność do wytwarzania przerzutów.

Pazopanib jest stosowany w leczeniu pierwszego rzutu u chorych z zaawansowanym rakiem nerki oraz u chorych leczonych wcześniej cytokinami. W zaleceniach National Comprehensive Cancer Network (NCCN) pazopanib, obok sunitynibu, bewacyzumabu z interferonem α i temsyrolimusu, może być stosowany w pierwszej linii leczenia zaawansowanego raka nerki.

W badaniu VEG105192 na 435 chorych nie leczonych wcześniej lub otrzymujących cytokiny porównano skuteczność pazopanibu z placebo. Zaobserwowano znaczne wydłużenie przeżycia wolnego od progresji (PFS), którego mediana u chorych leczonych pazopanibem wynosiła 9,2 miesiąca, a u otrzymujących placebo – 4,2 miesiąca. Odsetek odpowiedzi obiektywnych wynosił dla pazopanibu 30%, a dla placebo 3%. Nie stwierdzono statystycznie istotnego wydłużenia przeżycia leczonych pazopanibem (22,9 miesiąca dla pazopanibu, 20,5 miesiąca dla placebo). W badaniu COMPARZ u 1110 z rakiem jasnokomórkowym nerki porównano skuteczność pazopanibu oraz sunitynibu, stwierdzono w nim podobną skuteczność obu leków. Mediana przeżycia wolnego od progresji choroby u chorych leczonych pazopanibem wynosiła 8,4 miesiąca, a u chorych leczonych sunitynibem 9,5 miesiąca, mediana przeżycia całkowitego było podobna w obu grupach (28,3 miesiąca dla sunitynibu i 29,1 dla pazopanibu). W badaniu PISCES porównano wpływ pazopanibu i sunitynibu na jakość życia, w tym badaniu chorzy preferowali pazopanib.

Istnieją ograniczone dane odnośnie stosowania pazopanibu w ramach kolejnych linii leczenia. W badaniu na 44 chorych po wcześniejszym leczeniu sunitynibem lub bewacyzumabem podano pozapanib w ramach kolejnej linii leczenia, zaobserwowano 20% odpowiedzi. W innym badaniu na 88 chorych, którzy otrzymali wcześniej inhibitor kinazy tyrozynowej lub inhibitor kinazy mTOR, podano pazopanib w ramach kolejnej linii leczenia; zaobserwowano 25% odpowiedzi.

Nie ma dowodów na korzyści ze stosowania pazopanibu w leczeniu adiuwantowym lub neoadiuwantowym raka nerki.

Skojarzenie inhibitorów kinaz tyrozynowych i inhibitorów kinazy mTOR nie poprawia skuteczności leczenia, a nasila jego toksyczność.

Pazopanib jest stosowany w niektórych typach mięsaków tkanek miękkich w stadium zaawansowanym po wcześniejszej chemioterapii w stadium uogólnionym lub po progresji w ciągu 12 miesięcy od leczenia adiuwantowego lub neoadiuwantowego. W zaleceniach NCCN pazopanib może być stosowany w zaawansowanych mięsakach tkanek miękkich z wyłączeniem tłuszczakomięsaków (nowotworów tkanki tłuszczowej, adipocytic tumors).

W badaniu II fazy oceniono skuteczność leku w czterech grupach badanych: chorych na tłuszczakomięsaki, mięśniakomięsaki gładkokomórkowe, mięsaki maziówkowe oraz chorych na inne typy mięsaków tkanek miękkich. Odsetek przeżyć wolnych od progresji po 12 tygodniach w grupie chorych na mięsaki maziówkowe wynosił 49%, mięśniakomięsaki gładkokomórkowe wynosił 44% oraz 39% u chorych z grupy z pozostałymi mięsakami tkanek miękkich. W grupie chorych na tłuszkomięsaki ze względu na słabą skuteczność (PFS po 12 tygodniach osiągnęło jedynie 20%) badanie zakończono wcześniej.

W randomizowanym badaniu III fazy PALETTE na 369 chorych z zaawansowanym mięsakiem tkanek miękkich porównano leczenie pazopanibem w dawce 800 mg z placebo. Do badania włączono chorych po wcześniejszym leczeniu chemioterapią z zastosowaniem antracyklin po maksymalnie czterech liniach leczenia systemowego z większością typów histologicznych mięsaków tkanek miękkich, ale z badania wykluczono tłuszczakomięsaki, chrzęstniakomięsaki, embrionalne mięsaki prążkowanokomórkowe, kostniakomięsaki, mięsaki Ewinga, prymitywne guzy neuroektodermalne, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, włókniakomięsaki guzowate skóry, zapalne guzy miofibroblastyczne, międzybłoniaki oraz mieszane guzy mezodermalne trzonu macicy. Wykazano, że pazopanib znacząco wydłużał czas wolny od progresji choroby (PFS), którego mediana u chorych leczonych tym lekiem wynosiła 4,6 miesiąca, a u chorych otrzymujących placebo wynosiło 1,6 miesiąca. Różnica przeżycia całkowitego (OS) nie była istotna statystycznie (12,5 miesiąca dla pazopanibu, 10,7 miesiąca dla placebo). Leczenie było stosunkowo dobrze tolerowane. Odsetek odpowiedzi na pazopanib jest niewielki, wynosi on 6%, a więc głównym efektem terapeutycznym leku jest stabilizacja choroby. Problemem jest stosowanie leku u chorych z nasilonymi objawami choroby, u których korzystniejsze od poprawy przeżycia całkowitego może być osiągnięcie wyższego odsetka odpowiedzi i lepsza poprawa jakości życia. U niewielkiego odsetka leczonych lekiem obserwuje się długotrwałe odpowiedzi (PFS powyżej 2 lat).

Pazopanib jest przeciwwskazany w przypadku nadwrażliwości na lek lub substancję pomocniczą preparatu.

Pazopanib w leczeniu zaawansowanego raka nerki lub mięsaka tkanek miękkich podaje się w jednorazowej dawce 800 mg na dobę. Lek przyjmuje się na czczo, przynajmniej godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku.

Prawdopodobnie zaburzenia funkcji nerek nie wpływają na farmakokinetykę leku, dla chorych z klirensem kreatyniny powyżej 30 ml/min nie ma potrzeby dostosowywania dawki, u chorych z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min konieczne jest zachowanie ostrożności podczas stosowania. U chorych z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniami funkcji wątroby konieczne jest zachowanie ostrożności podczas stosowania leku. Nie zaleca się stosowania leku u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku łagodnych zaburzeń funkcji wątroby (ALT poniżej 1,5 górnej granicy normy lub stężenie bilirubiny powyżej 35% wartości górnej granicy normy) zaleca się stosowanie pazopanibu w dawce 800 mg na dobę. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby (stężenia bilirubiny 1,5–3 wartości górnej granicy normy) zaleca się zmniejszenie dawki do 200 mg raz na dobę.

Leku nie podaje się chorym poniżej 2. roku życia, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa związanego ze wzrostem i dojrzewaniem. Również dla grupy chorych pomiędzy 2. a 18. rokiem życia nie ustalono bezpieczeństwa stosowania leku.

Do działań niepożądanych leku należą:

Po podaniu doustnym leku maksymalne stężenie pazopanibu jest osiągane po około 3,5 godziny. We krwi lek jest związany w 99% z białkami osocza. Lek jest metabolizowany przede wszystkim za pomocą izoenzymu CYP3A4, a w znacznie mniejszym stopniu za pomocą CYP1A2 i CYP2C8. Jednak aktywność leku zależy od ekspozycji na formę niezmienioną. Średni okres półtrwania wynosi 30,9 godziny. Pazopanib jest eliminowany głównie z kałem, a jedynie 4% podanej dawki jest usuwane z moczem.

Ze względu na ryzyko zwiększenia ekspozycji na pazopanib konieczne jest unikanie jednoczesnego leczenia silnymi inhibitorami izoenzymu CYP3A4, glikoproteiny P lub białka oporności raka piersi (BCRP). Z powodu inhibicji przez pazopanib transferazy urydyno-difosforano-glukuronozylowej 1A1 (UGT1A1) konieczne jest zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z jej substratami.

Star of life.svg Posted on Tags ,

Balita Ngayon

Balita Ngayon (literally meaning News Now) was the former flagship national news broadcast of ABS-CBN in the Philippines. It aired on ABS Channel 3 (later 2) from 1967 to 1972 and from 1986 to 1987 after the resumption of operations as a single network for post-EDSA Revolution. It became the first newscast to use Filipino, predating GMA Balita and TV Patrol.

It is also the title of ABS-CBN’s Mega Manila AM radio station DZMM’s hourly newscasts thermos brand.

Balita Ngayon debuted on November 20, 1967, and aired daily from 5:00 p.m. to 5:30 p.m. on weekdays. However small reusable water bottles, the newscast ceased airing due to the closure of ABS-CBN after the declaration of martial law on September 23, 1972.

On September 15, 1986, Balita Ngayon returned with Mel Tiangco what is meat tenderizer and what does it do, Frankie Evangelista and Robert Arevalo at the helm in one hour from 6 to 7 p.m. and from 6:30 to 7 p.m. from January to February 1987. During this time, it was a Catholic Mass Media awardee. However, due to low ratings brought about by its competition with GMA Balita, Balita Ngayon ended on February 27, 1987 to give way for TV Patrol.

Balita Ngayon is also the name of the hourly newscast of DZMM. It presents national and global headlines when no major newscasts are shown. It also has the elements of a flash report, occasionally presented when breaking news is in progress, in which it is called DZMM Radyo Patrol Flash Report.

Hagen Hohlenberg

Matthias Hagen Hohlenberg (18. marts 1797 i København – 22. juni 1845 på Frederiksberg) var en dansk teolog.

Han var søn af kaptajn i Søetaten Frantz Hohlenberg og hustru født Hagen. Efter at være undervist i hofpræst C.J.R. Christianis Institut på Vesterbro kom han i Efterslægtselskabets Realskole, derpå i Metropolitanskolen og 1810 i Odense Katedralskole, fra hvilken han blev dimitteret 1814. 1819 underkastede han sig den teologiske embedsprøve; 1821 vandt han Universitetets guldmedalje for en gammeltestamentlig prisopgave og året efter den filosofiske doktorgrad ved en disputats om den ostindiske kirkes oprindelse og vilkår.

Samme år, som Hohlenberg med udmærkelse tog teologisk attestats, døde den unge, håbefulde Poul Lemming, der var udset til at være universitetslærer small reusable water bottles, og efter hans død blev opmærksomheden henvendt på Hohlenberg. For at uddanne sig til en akademisk virksomhed tiltrådte han i efteråret 1822 med offentlig understøttelse en lang studierejse, der gik over Berlin, hvor Schleiermacher og Neander holdt ham fast en vinter, til Halle, hvor især Gesenius blev hans lærer. Efter kortere ophold i Leipzig, Jena og Heidelberg tog han til Paris, og der studerede han arabisk under Silvestre de Sacy og syrisk under Quatremère. Fra Frankrig rejste han til England, hvor navnlig Londons og Oxfords bogsamlinger og håndskrifter fængslede ham.

Da han i august 1825 var vendt hjem, holdt han først som privatdocent forelæsninger over emner af den gammeltestamentlige teologi, men allerede 1826 blev han på Claus Hornemanns initiativ udnævnt til lektor i teologien, og efter nogle måneders forløb blev det tillige, efter professor Jens Lassen Rasmussens død, overdraget ham at foredrage begyndelsesgrundene i hebraisk for dem waterproof smartphone pouch, der ville underkaste sig Anden Eksamen. 1827 blev han ekstraordinær professor i teologien, 1828 fik han – for en afhandling om det 10. kapitel i 1. Mosebog – den teologiske doktorgrad goalie outfit, og 1831 blev han professor ordinarius.

24. december 1826 ægtede han i Christiansborg Slotskirke Johanne Malling (10. juni 1797 i København – 14. september 1854 sammesteds), en datter af gehejmestatsminister Ove Malling og Christiane født Beck og søster til Peder Malling, som tegnede Universitetets nye hovedbygning.

Hohlenberg var en stille mand clothes depiller, over hvis person der var udbredt et eget skær af humanitet og åndelig adel; men det var ham vanskeligt at finde sig til rette i den urolige tid, i hvilken den gamle kristentro var vågnet for at optage en dyst med den herskende rationalisme. “Det faldt svært for den stræbende Mand”, sagde J.P. Mynster ved hans grav, “at finde det faste Stade i en gjærende Tid og svært at vorde hørt for den, der ikke ville deltage i de vilde Skrig.” Hohlenberg kom dog ud i en polemik med J.C. Lindberg om dennes magisterdisputats om fønikiske indskrifter.

Efter sin teologiske uddannelse, som Schleiermachers og Gesenius’ discipel, havde han nærmest hjemme i den kreds, der i H.N. Clausen havde sin ordfører, og denne kollega var hans trofaste ven. I fællesskab med ham udgav Hohlenberg fra 1833 til sin død Tidsskrift for udenlandsk theologisk Litteratur, og han var også medredaktør af Maanedsskrift for Litteratur (1829-38); men legemlig skrøbelighed hæmmede altid hans arbejde, hvorfor han ikke kom til at udfolde nogen betydeligere forfattervirksomhed. Da Det teologiske Fakultet i forening med biskop Mynster overtog revisionen af den autoriserede oversættelse af det Gamle Testamente, faldt byrden ganske naturlig for en væsentlig del på Hohlenberg, der var gammeltestamentlig teolog ex professo. “Hohlenberg”, skrev Mynster (Meddelelser s. 270 f.) med blikket rettet på denne side af hans virksomhed, “var ikke uden poetisk Talent; han skrev et smukt Sprog, men dette var dog for modernt; han vilde gjøre alt fra nyt af og gjøre det alene.” Derfor gik revisionsarbejdet kun frem med sneglefart. For at give en forestilling om, hvad der kunne ventes, udgav Hohlenberg 1845 brudstykker af oversættelsen af Job, Salmerne og Amos’ Bøger, men dermed var hans kraft brudt. Han døde 22. juni 1845. 1840 var han blevet Ridder af Dannebrog.

Han er begravet på Assistens Kirkegård. Niels Christian Fausing har udført en silhouet af ham (Det Kongelige Bibliotek). Det Nationalhistoriske Museum på Frederiksborg Slot har en tegning af ham.

Bay Parkway (BMT West End Line)

Bay Parkway (formerly Bay Parkway – 22nd Avenue) is an express station on the BMT West End Line of the New York City Subway, located in Bensonhurst, Brooklyn at the intersection of Bay Parkway and 86th Street. The station is served by the D train at all times.

This elevated station, opened on December 29, 1916, has two island platforms and three tracks. The center track is not normally used in revenue service. Both platforms have brown canopies with green frames and support columns in their center as well as wooden benches surrounded by green windscreens. On either sides, there are windscreen-style station signs and round lampposts. There is a railroad tower at either end of the station.

This station has one metal station house with concrete floors below the platforms and tracks. Two staircases from each platform go down to a waiting area/crossover, where a turnstile bank provides access to and from the station. Outside fare control, there is a token booth and four staircases going down to all corners of Bay Parkway and 86th Street. The station house formerly had windows on all four sides small reusable water bottles. However, all of them except the ones on the west side have been covered with tar.

This station was the terminus for the M train from 1987 to 2010 during rush hours goalkeeper glove websites. Although both platforms had signs indicating M trains used the center express track, they actually operated from the local tracks because there are no switches north of the station to allow trains to switch to the express track. South of the platforms, two diamond crossovers were used for M trains to relay or be stored on the center track before switching to the Manhattan-bound local one for the trip northbound.

A concrete structure was built over the steel at this station. On July 6 usa football shirt, 2005, it was listed on the National Register of Historic Places.

In 2012, the station was rehabilitated and three passenger elevators (one from each platform to the mezzanine, and one from the mezzanine to street level) were added with funding from the American Recovery and Reinvestment Act of 2009.

Elevated station house and structure

Southeastern street stair

Street stair before M train service to the station was discontinued

The station as seen from the 20th Avenue station down the line

One of three new elevators