Last Train to Clarksville

«Last Train to Clarksville» er en amerikansk sang skrevet av Tommy Boyce og Bobby Hart. Den fantes på A-siden til The Monkees’ debutsingle, ble innspilt 25. juli 1966 i RCA Victor Studio B, Hollywood, utgitt på singlen Colpix #1001 16. august 1966 og senere tatt med på gruppas debut-album what is the best meat tenderizer. Sangen toppet Billboard Hot 100-listen 5. november 1966.

Den har blitt sammenliknet med The Beatles’ «Paperback Writer», både i stilen med «skramlende» gitar og akkordstrukturen where to buy glass bottled water, og likner på gitarriffet i «Blue’s Theme» med Davie Allan and the Arrows fra motorsykkelfilmen The Wild Angels med Peter Fonda.

Åpnings- og det tilbakevendende riffet på sangen «Find Your Way Back», skrevet av Craig Chaquico, og fremført av Jefferson Airlane på albumet Modern Times (1980) er nesten identisk med det på «Last Train to Clarksville», men meget ulik i tempo og meter.

Opphavspersonene hevdet at sangen var deres protest mot Vietnamkrigen. Intrigen inneholder en telefonsamtale med en militær til hans hustru/kjæreste og anmoder henne om å ta det siste toget til Clarksville, slik at de kan ha en siste natt sammen før han må reise med morgentoget. Han vet ikke når han vil vende tilbake, så dette kan være et langvarig eller farlig oppdrag.

Selv om Clarksville i sangtittelen synes å referere til Clarksville, Tennessee, og implisitt til det nærliggende Fort Campbell recycling water bottles, Kentucky (hjemstedet til 101st Airborne Division), påstår Bobby Hart at det var en tilfeldighet.

«Det er en liten by i nord-Arizona som jeg pleide å reise gjennom om somrene på vei til Oak Creek Canyon kalt Clarksdale», sier Hart. «Vi kastet ut noen navn og da vi kom til Clarksdale syntes vi det lød temmelig godt. Vi syntes kanskje Clarksville var litt bedre. Vi visste ikke på den tiden at det er en flybase nær byen Clarksville i Tennessee, som fint ville gjøre nytte».

Walter Drowley Filmer

Walter Drowley Filmer (1 September 1865 – 24 August 1944) was an early pioneer of X-rays in Australia, a wireless engineer, for a time ran the Royal Train in Great Britain, and a world class entomologist that discovered several new species in his homeland. Filmer was a naturalist and established a private collection at his residence that thousands of people visited.

In 1865, Filmer was born in Maitland, New South Wales, Australia. He was the son of William Filmer (1828-1902) and Amy Filmer née Hatton (1831-1901). He married Mary Anne E. née Chessell (1868-1951) in 1890 at Sydney, New South Wales, Australia. The couple had 4 children: son, Walter Harold Alexandra Filmer (1892-1964), born on 10 February 1892, at Sydney, New South Wales; daughter, Mary Filmer (1895-1895), born in 1895 at Petersham, New South Wales; son, Leroy Drowley Filmer (1902-1976), born on 5 April 1902 at Newcastle, New South Wales; and son, Eric Filmer (1903-1986), born 10 December 1903 at Toronto, New South Wales. In 1944, he died at home at Lake Macquarie, New South Wales, Australia.

In 1876, at the age of 11, he was apprenticed to a boot maker. In 1884, by the age of 19, Filmer became an assistant telegraph line repairer and operator with the New South Wales Post Office. From 1885 to 1912, he was appointed to the New South Wales Railways as telegraph officer. In 1890 insulated water bottle, Filmer was selected to go to England as a cadet to study railway electrical science and safety. In England he lived with an uncle at the Tower of London. At one point he found himself in charge of the British Royal Train that ran from London to Edinburgh. After completion of railway studies in England in 1891, Filmer returned to New South Wales. With newly acquired knowledge and skills, he received appointment as Electrical Inspector for Railways and remained in that capacity until retirement in 1908 walking belt with water bottle holder.

In 1909, Filmer was appointed head instructor of electricity for mines at Newcastle Technical College, Maitland Technical College and Cessnock Technical College and taught Applied Electricity. These schools were all mining technical colleges. From 1909 to 1931, he was physics master at Newcastle Technical College, and retired in 1931.

Filmer received an appointment as wireless engineer to the Douglas Mawson Expedition to the South Pole, but was unable to accept since the Railway Department would not grant him a release to participate. Filmer and his brother Bert Filmer operated one of the first X-ray installation in Australia, three days after cables were received in Australia that announced the discovery of X-rays. From 1896 to 1910, the Filmer brothers were appointed Honorary Electricians at Newcastle Hospital in New South Wales and were X-rays operators at Newcastle Hospital.

Filmer was interested in studies that involved entomology and marine life. He researched parasites, a noteworthy achievement was the discovery of a new family: ‘’Cestoda genera’’, that became known as Filmeric. He had an extensive collection of insects thermos water bottle, comprising several thousand samples, and perhaps one of the leading private collections at the time. Filmer developed a keen interest in field work that involved spiders and teamed with Dr. Jiří Baum of the Prague Museum, the Czech zoologist and a leading world authority on spiders. Filmer performed research with Dr. Robin Tillyard on fossil insects. He also teamed with John Mitchell, of Newcastle, on fossil trilobites, and was honored with a species being named after him.

In 1930, Filmer collected 3 cestodes at Tuggerah, New South Wales from a fresh water tortoise, Chelodina longicollis, and submitted these to the South Australian Museum for identification. Thomas Harvey Johnston reported that this was the first known occurrence for an Amphilinid to be collected in the Southern Hemisphere, and the only known instance of a member of the order in a reptile, the other known species described, one example from sturgeons in the Northern Hemisphere, two from a primitive fresh-water fish from northern South America, and one from a marine fish off the coast of Ceylon.

As previously mentioned, Filmer is credited in the animalia and insecta world with species named in his honor for significant contributions.

Australia is one of the few countries to recognize a group of people for a major achievement where the group happened to work independently in different locations in Australia. These significant achievements by 3 individuals are disputed even to this day. Not the historical fact that the events occurred, but the claim of who accomplished what first, and who should receive credit for being the first in Australia to perform medical radiography. Australia Post decided a fair way was to depict all three individuals on a postage stamp, issued to coincided and commemorate the 100th anniversary of Wilhelm Röntgen’s discovery of X-rays. On 7 September 1995, Father Joseph Patrick Slattery, Thomas Lyle, and Walter Drowley Filmer were recognized as the pioneers of X-ray technology in Australia.

Transatlantyk (statek)

Transatlantyk − statek pasażerski kursujący na ustalonych liniach żeglugowych, liniowiec. Nazwa pochodzi od statków obsługujących połączenia pomiędzy USA i Europą, przemierzających Ocean Atlantycki. Największe liniowe statki pasażerskie walczyły o Błękitną Wstęgę Atlantyku, a jej zdobycie oznaczało wzrost prestiżu i liczby pasażerów szukających jak najszybszych połączeń w żegludze z Europy do Stanów Zjednoczonych i Kanady.

Najsławniejszym transatlantykiem w historii był RMS Titanic, który zderzył się z górą lodową i zatonął 15 kwietnia 1912 roku podczas swego dziewiczego rejsu. Era transatlantyków trwała około 130 lat i minęła bezpowrotnie wraz z wprowadzeniem transatlantyckiej łączności lotniczej, co nastąpiło w latach sześćdziesiątych XX wieku. Wówczas tradycyjne transatlantyki zastąpiły wycieczkowce, których najwyższym atrybutem jest nie prędkość, a komfort i luksus, jaki można zapewnić pasażerom spragnionym odpoczynku na najatrakcyjniejszych turystycznie akwenach.

Ocean Atlantycki ma 106,5 mln km² powierzchni, jest więc drugim co do wielkości oceanem świata po Pacyfiku. Jest równocześnie oceanem najbardziej rozczłonkowanym i urozmaiconym, a to ze względu na mnogość jego mórz i zatok oraz rozmiaru szelfu kontynentalnego, co sprawia, że jest jednocześnie oceanem najpłytszym (średnia głębokość 3332 m).

Atlantyk jest zbiornikiem bardzo wydłużonym południkowo i stosunkowo wąskim: odległość pomiędzy Freetown w Sierra Leone a przylądkiem São Roque w Brazylii wynosi zaledwie 2840 km. Ten wydłużony a przewężony kształt tworzy wyraźny podział na Atlantyk Północny ze znaczną liczbą należących doń mórz (Śródziemne, Północne, Bałtyk, Celtyckie i in.) i Atlantyk Południowy ze słabo urzeźbioną linią brzegową.

Atlantyk Północny jest akwenem wyjątkowym pod jeszcze jednym względem: w dobie transatlantyków jego brzegi zajmowały najpotężniejsze gospodarczo kraje świata, a więc rola tej części Wszechoceanu jako łącznika między Europą i Ameryką Północną (starym i nowym światem) stawiała ją zdecydowanie na pierwszym miejscu wśród wszystkich oceanów.

Główny szlak, wiodący z Europy do Nowego Jorku i z powrotem, na którym rozgrywał się nieustający wyścig o Błękitną Wstęgę Atlantyku, prowadził od wylotu kanału La Manche (latarnia morska Bishop Rock) do latarniowca „Nantucket”, a następnie do ujścia rzeki Hudson (latarniowiec „Ambrose”), gdzie przyjmowano pilota, by przy jego pomocy wejść do portu nowojorskiego.

Szlak, na odcinku od Bishop Rock do południowego krańca Wielkiej Ławicy Nowofundlandzkiej wiódł według obranej (zależnie od pory roku i pogody) ortodromy, przy czym trasy w kierunku wschodnim biegły nieco bardziej na południe od tych w kierunku zachodnim. Długość trasy wahała się więc od 2708 / 2735 Mm (1 lipca – 10 kwietnia) do 2769 / 2806 (11 kwietnia – 30 czerwca). W wyjątkowo niesprzyjających warunkach (dużo gór lodowych) wybierano trasę jeszcze dłuższą: 2848 Mm.

Obok szlaku głównego istniały dwa dodatkowe: „Droga Północna” i „Droga Słoneczna”. Pierwsza z nich (korzystały z niej m.in. polskie transatlantyki) wiedzie z Morza Północnego wokół Szkocji, przez cieśninę Pentland Firth i dalej ortodromą jak wyżej. Druga to szlak wakacyjny, wiodący z i na Morze Śródziemne.

O godz. 10 rano 5 stycznia 1818 roku, w ciężkiej śnieżycy, port nowojorski opuścił 424-tonowy żaglowiec James Monroe. Celem był Liverpool, a w ładowni statku znajdowało się 1500beczek jabłek, 860 beczek mąki, 70 bel bawełny, 14 bel wełny, żywy drób, świnie, krowy i owce oraz spory worek z pocztą. Był to więc rejs, jakie odbywały statki od powstania pierwszych kolonii w Nowej Anglii. Niezwykłe było natomiast ogłoszenie w prasie nowojorskiej informujące, że kwakierski kupiec Isaac Wright założył, wraz z partnerami philishave electric shavers, towarzystwo okrętowe Black Ball Line, które będzie utrzymywać regularne połączenie z Liverpoolem, niezależnie od pogody, ilości pasażerów i towarów. Był to celny strzał: do tej pory żaden statek nie postawił żagli gdy nie miał pełnych ładowni, kompletu pasażerów, a na przeszkodzie stawały wiatry i pływy. Wymuszane opóźnienia trwały tygodniami, ale teraz nastąpiła gwałtowna zmiana.

Na Atlantyku pojawiły się teraz packet ships, statki pocztowe Black Ball Line. W inauguracyjnym 1818 roku cztery z nich odbyły po trzy rejsy okrężne między Nowym Jorkiem a Liverpoolem, co spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem handlowców i potencjalnych pasażerów. Sukces zrodził po jakimś czasie konkurencję. W roku 1821 powstały Red Star Line i Swallotail Line, a w ciągu następnych dwudziestu lat następne, między innymi należąca do Edwarda Collinsa Liverpool Line, zwana także „linią dramatyczną”, bowiem statki nosiły imiona znanych dramaturgów i aktorów.

Żegluga transatlantycka rozwijała się coraz dynamiczniej, ale prawdziwy rozkwit nastąpił wraz z wprowadzeniem napędu mechanicznego. Prekursorem przyszłych transatlantyków był bocznokołowiec „Savannah”, który w roku 1819 przebył Atlantyk docierając do Liverpoolu po 28 dniach i 11 godzinach, częściowo przy pomocy maszyny parowej.

W roku 1838 Isambard Kingdom Brunel zbudował „Great Western”, którego dwie maszyny parowe o łącznej mocy 750 KM dawały prędkość do 10 w. Ten pierwszy prawdziwy transatlantyk miał kabiny dla 120 pasażerów w klasie I, 20 w klasie II, a mógł przewieźć jeszcze dodatkowo 100 osób. Załoga liczyła 60 ludzi.

W tym samym roku Admiralicja ogłosiła przetarg na regularne przewozy poczty z Wielkiej Brytanii do Ameryki Północnej. Zainteresował się tym Samuel Cunard, przedsiębiorca kanadyjski, który stworzył Brytyjską i Północnoamerykańską Królewską Parowcową Kompanię Pocztową (British and North American Royal Mail Steam Packet Company) w Halifaksie. Przedsiębiorstwo wygrało przetarg, co pozwoliło mu na używanie skrótu RMS (Royal Mail Ship) przed nazwami statków. Niedługo potem przedsiębiorstwo zmieniła firmę na Cunard Steamships Limited.

W okresie bocznokołowców na Atlantyku Cunard miał łącznie 14 statków. Jednak istnienie subwencjonowanego przez rząd brytyjski przedsiębiorstwa spedycyjnego oznaczało straty dla innych. W Stanach Zjednoczonych uznano to za wyzwanie, którego nie wolno ignorować. Podobne obawy rodziły się w innych krajach europejskich, zainteresowanych wspieraniem emigracji do Ameryki. Powstały więc, podobne do Cunarda, wspierane przez rządy przedsiębiorstwa w Belgii i we Francji, ale zamiast zysków przynosiły wyłącznie straty i wkrótce upadły. W USA w roku 1845 Kongres przyjął ustawę o subwencjonowaniu żeglugi parowej i ogłosił przetarg na przewóz poczty.

Przetarg wygrał Edward Knight Collins, armator z Nowego Jorku. W krótkim czasie powołał do życia spółkę z kapitałem miliona dolarów. Za te pieniądze zbudowano cztery statki. Były to, w odróżnieniu od konstrukcji dotychczasowych, jednostki płaskodenne (a więc mogące zawijać do portów Wschodniego Wybrzeża nawet w czasie odpływu) i szybkie. Collins nie miał jednak szczęścia: w roku 1854 jego „Arctic” zderzył się w mgle z francuskim statkiem „Vesta” i zatonął; wśród 322 ofiar była żona i dwoje dzieci Collinsa. W dwa lata później zaginął bez wieści „Pacific” – przypuszczano, że zderzył się z górą lodową yellow goalkeeper gloves. W rezultacie przedsiębiorstwo straciło subwencje rządowe, a w 1858 roku Collins Line przestało istnieć.

W czasie trwania wojny krymskiej wypróbowano na Atlantyku nowy, żelazny bocznokołowiec „Persia”. Rozwijał prędkość 14 w. i zdobył dla Cunard Line w swej dziewiczej podróży Błękitną Wstęgę osiągając Nowy Jork w 9 dni i 12 godzin. Ten rekord utrzymał do roku 1862.

Ostatnim bocznokołowcem jaki pływał przez Atlantyk był zbudowany w roku 1866 w Wielkiej Brytanii według francuskiego projektu „Napoleon III” o wyporności 3376 BRT. Zatonął po zderzeniu w kanale La Manche w listopadzie 1873. Tak więc bocznokołowce (od „Savannah” do „Napoleona III”) przemierzały Ocean Atlantycki przez 54 lata.

Pierwszym transatlantykiem o napędzie śrubowym i na dodatek o całkowicie żelaznej konstrukcji, był „Great Britain” Brunela, który w pierwszy swój rejs do Nowego Jorku wyruszył w 1845 roku. Nie zachwycił ani wyglądem, ani osiągami, ale dowiódł wyższości żelaznych śrubowców nad żaglowcami i kołowcami: podczas swego dziewiczego rejsu extra long football socks, mimo silnego sztormu, posuwał się naprzód z prędkością 8 w.; gdy wylądował na skałach u wybrzeży Irlandii dało się go ściągnąć na wodę i uratować.

Na szlaku transatlantyckim wciąż królowali armatorzy brytyjscy. Czołowała Cunard Line, ale obok istniały inne silne przedsiębiorstwa, jak Inman Line, Allan Line, Anchor Line, a nieco później dołączyła White Star Line. Pojawiali się okresowo armatorzy niemieccy i tylko Amerykanie nie okazywali zainteresowania żeglugą transoceaniczną. Dopiero w 1886 roku kapitał amerykański przejął upadającą Inman Line. Nowi właściciele zmodernizowali stare statki, budując jednocześnie nowe. W 1888 powstał parowiec „City of New York” o pojemności 10 499 RT i rozwijający prędkość aż 20 w. Zdobył Błękitną Wstęgę Atlantyku, ale rekord odebrał mu siostrzany „City of Paris”. Po takich sukcesach właściciele zdecydowali się zmienić firmę swojego przedsiębiorstwa i w ten sposób w roku 1893 powstała pierwsze amerykańskie przedsiębiorstwo armatorskie American Line.

Pod koniec XIX wieku na Atlantyku pojawiły się niemieckie przedsiębiorstwa armatorskie tenderizer for steak. „Kaiser Wilhelm der Große”, który powstał w stoczni Vulcan w Szczecinie, prawie natychmiast powalił przeciwników. Został zwodowany 4 maja 1897 roku, a w swój pierwszy rejs wyruszył 19 września tego samego roku na trasie z Bremerhaven do Nowego Jorku. W momencie zwodowania był największym statkiem, jaki kiedykolwiek zbudowano. „Kaiser Wilhelm der Große” był pierwszym niemieckim statkiem, któremu udało się zdobyć Błękitną Wstęgę Atlantyku, czego dokonał 29 listopada 1897 roku. W sumie niemieckie transatlantyki tej doby czterokrotnie biły rekordy: „Kaiser Wilhelm” (dwukrotnie), „Deutschland” i „Kronprinz Wilhelm”. Cunard Line odzyskała „wstęgę” dopiero w 1907, kiedy to na atlantycki szlak ruszyła „Lusitania”.

Wyścig, jaki się wówczas rozpoczął, trwał blisko pół wieku, tj. do roku 1952, kiedy to pojawił się na Atlantyku amerykański superliniowiec SS „United States”, który pobił wszystkie rekordy w swej dziewiczej podróży. Do transatlantyków, jakie w ciągu owych pięćdziesięciu lat przemierzały ten akwen należały:

Wraz z następczynią tej ostatniej, RMS Queen Mary 2, zakończyła się ostatecznie epoka transatlantyków, a zaczęła epoka wycieczkowców.

Ostatnim klasycznym transatlantykiem był polski TSS Stefan Batory, pływający regularnie do 1988 roku.

Nokia Lumia 820

Mobilfunknetze

LTE, UMTS

Weitere Funkverbindungen

WLAN; Bluetooth 3.1; NFC

Anschlüsse

microUSB; Kopfhöreranschluss

Kabelloses Laden via Qi-Standard; erhältliche Farben: rot, gelb, weiß, blau, grau, schwarz

Das Nokia Lumia 820 ist ein Smartphone des finnischen Unternehmens Nokia, das am 5. September 2012 offiziell zusammen mit dem Lumia 920 vorgestellt wurde. Es positioniert sich in der oberen Mittelklasse, über dem Lumia 720 und unter dem Lumia 920.

Das Lumia 820 besitzt ein 4,3 Zoll großes OLED-Display mit einer Auflösung von 800 × 480 Pixeln. Als Prozessor kommt der Qualcomm Snapdragon S4 Dual-Core-Prozessor mit einem Takt von 1,5 Gigahertz zum Einsatz, der auf 1 Gigabyte Arbeitsspeicher und 8 Gigabyte Massenspeicher zugreifen kann best water thermos. Letzterer kann mit einer microSD-Karte um bis zu 64 Gigabyte erweitert werden kann.

Der Akkumulator des Lumia 820 ist 1650 mAh groß waterproof container for swimming, was eine Gesprächsdauer von 8 Stunden (3G), 5 Stunden Videowiedergabe und 55 Stunden Musikwiedergabe erlaubt.

Das Lumia 820 verfügt über WLAN goalie gloves sports direct, Bluetooth 3.1 und NFC zum kabellosen Übertragen von Daten. Als Mobilfunknetze stehen LTE und UMTS zur Verfügung. Kabelgebunden können Daten über den microUSB-Anschluss ausgetauscht werden.

Das Lumia 820 besitzt 2 Digitalkameras. Die Hauptkamera löst mit 8,7 Megapixeln auf und verfügt über eine Carl-Zeiss-Optik

Seattle Sounders FC Second Away MARTINS 9 Jerseys

Seattle Sounders FC Second Away MARTINS 9 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. Videos können in 1080p bei 30 FPS (Bilder pro Sekunde) aufgezeichnet werden.

Die Frontkamera löst mit 0,3 Megapixeln (VGA) auf. Videos können in 480p damit aufgezeichnet werden, Selfies in einer Auflösung von 640 × 480 Pixeln (4:3 Format).

Auf dem Lumia 820 kommt als Betriebssystem Windows Phone 8 zum Einsatz. Ein Upgrade auf den Nachfolger Windows Phone 8.1 ist möglich.

Clay Township, Hubbard County, Minnesota

Clay Township is a township in Hubbard County, Minnesota, United States. The population was 49 at the 2000 census.

Clay Township was named for natural deposits of clay within its borders.

According to the United States Census Bureau, the township has a total area of 36.1 square miles (93 km2), of which 33.4 square miles (87 km2) of it is land and 2.7 square miles (7.0 km2) of it (7.56%) is water.

As of the census of 2000, there were 49 people, 23 households, and 16 families residing in the township. The population density was 1.5 people per square mile (0.6/km²). There were 116 housing units at an average density of 3.5/sq mi (1.3/km²). The racial makeup of the township was 97 stainless steel thermos.96% White and 2.04% Native American.

There were 23 households out of which 13.0% had children under the age of 18 living with them, 65.2% were married couples living together, 4.3% had a female householder with no husband present, and 30.4% were non-families. 26.1% of all households were made up of individuals and none had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.13 and the average family size was 2.56.

In the township the population was spread out with 8.2% under the age of 18, 4.1% from 18 to 24, 20.4% from 25 to 44, 51.0% from 45 to 64, and 16.3% who were 65 years of age or older. The median age was 52 years. For every 100 females there were 88.5 males. For every 100 females age 18 and over, there were 95.7 males.

The median income for a household in the township was $36,250, and the median income for a family was $45,625. Males had a median income of $30 fluff remover from clothes,750 versus $23,750 for females. The per capita income for the township was $28,130. There were no families and 5.4% of the population living below the poverty line, including no under eighteens and none of those over 64.

Diane Kurys

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les conventions filmographiques select goalie gloves.

Diane Kurys est une réalisatrice, scénariste, actrice et productrice française, née le à Lyon (France).

Fille d’immigrants russes et polonais, Diane Kurys et sa sœur aînée passent leurs premières années à Lyon. Ses parents, qui se sont rencontrés et mariés dans un camp d’internement français en 1942, se séparent en 1954. Ce divorce la marquera profondément, et deviendra une réelle source d’inspiration pour l’écriture de plusieurs de ses films. C’est après cet événement que sa mère décide de s’installer avec ses deux filles à Paris où elle tient une boutique de mode pour femmes alors que son père reste à Lyon où il gère un magasin de vêtements pour hommes. En 1964, Diane Kurys rencontre Alexandre Arcady, avec qui, en 1966, elle part vivre en Israël dans un kibboutz près de la frontière libanaise et dont elle aura, en 1990, un fils Yacha, futur écrivain connu sous le nom de Sacha Sperling. Élève au lycée Jules Ferry, elle réalise des études de lettres modernes à la Sorbonne avant de devenir institutrice puis comédienne de théâtre dans les années 1970, intégrant la compagnie Renaud-Barrault puis travaillant avec Antoine Bourseiller, Ariane Mnouchkine à La Cartoucherie ou au Café de la Gare. Pendant huit ans, sa silhouette menue et son minois la cantonnent aux rôles de « petites rigolotes » dont elle se lasse. Après quelques adaptations pour le théâtre, elle oriente sa carrière vers une vocation qui ne la quittera plus, l’écriture de scénario et la réalisation.

En 1975, elle adapte avec Philippe Adrien la pièce Hôtel Baltimore de Lanford Wilson (en) qu’elle joue à l’Espace Cardin. 1976 est l’année où elle entreprend la rédaction d’un roman autobiographique, qui devient en 1977 le scénario du film Diabolo menthe dont l’histoire se déroule en 1963. Ce film est un réel phénomène de société qui marque son époque en faisant partie des premiers films « générationnels ».[réf. nécessaire] À cette occasion, on découvre le talent de Diane Kurys pour dépeindre avec autant de réalisme et d’optimisme la sensibilité et les sentiments de ses personnages.[non neutre] On retrouve aux côtés d’Odile Michel et d’Éléonore Klarwein, des acteurs confirmés comme Anouck Ferjac, Yves Rénier, Tsilla Chelton, Dominique Lavanant, Françoise Bertin, Marthe Villalonga, Dora Doll. La chanson du film est signée par Yves Simon. Le film obtient le Prix Louis-Delluc 1977 indoor goalkeeper gloves.

Cocktail Molotov sort en 1980 et rassemble François Cluzet, Élise Caron et Philippe Lebas.

En 1983, sort Coup de foudre avec Miou-Miou, Isabelle Huppert, Guy Marchand, et Jean-Pierre Bacri. Dans ce film qui s’inspire des souvenirs de famille de Diane Kurys, elle met un point d’honneur à restituer les mœurs affectives des années 1940. Le film s’exporte à l’international, remporte de nombreux prix dans les festivals et se voit nommé en 1984 à l’Oscar du meilleur film étranger.

Pour l’ouverture de la 40e édition du Festival de Cannes, Diane Kurys réunit Peter Coyote, Greta Scacchi, Claudia Cardinale, Jamie Lee Curtis et Vincent Lindon dans Un homme amoureux.

L’année 1989 marque un tournant dans la carrière de Diane Kurys avec le film La Baule-les-Pins qui rassemble Nathalie Baye, Richard Berry, Vincent Lindon, Zabou, Jean-Pierre Bacri et Emmanuelle Boidron.

Deux ans plus tard, elle enchaîne avec Après l’amour réunissant Isabelle Huppert, Bernard Giraudeau et Hippolyte Girardot, puis avec À la folie interprété par Anne Parillaud, Béatrice Dalle et Patrick Aurignac.

En 1998, elle produit un film en costumes avec Juliette Binoche et Benoît Magimel : Les enfants du siècle qui raconte la rencontre entre George Sand et Alfred de Musset. Une exposition sur le film a lieu au Musée de la vie romantique en 1999.

Son neuvième film sort en 2003 : Je reste ! avec Sophie Marceau, Charles Berling et Vincent Pérez.

L’anniversaire sort en 2005. On y retrouve Lambert Wilson, Pierre Palmade, Jean-Hugues Anglade, Antoine Duléry, Michèle Laroque, Zoé Félix, Philippe Bas.

Quatre ans plus tard, en 2008, elle réalise le biopic Sagan, incarné par Sylvie Testud. Elle réunit Denis Podalydès, Pierre Palmade, Jeanne Balibar, Guillaume Gallienne, et Arielle Dombasle.

En 2013, sort le film Pour une femme, tourné à Lyon au cours de l’été 2012. Il réunit Mélanie Thierry, Benoît Magimel, Nicolas Duvauchelle, Clotilde Hesme, Julie Ferrier, Sylvie Testud et Denis Podalydès.

Какаду (район)

 ЮАР

Районный муниципалитет

Восточно-Капскую провинцию

9 муниципалитетов

Порт-Элизабет

мисс К. Е. Кекана

коса
африкаанс

450 584 чел.
(6,77 %)

7,74 чел./км²

58 194 км²
(34,44 %, 1-е место)


 0 м

UTC+2

ISO 3166-2:ZA

041 508

.za

Какаду (англ. Cacadu, африк. Cacadu) — районный муниципалитет в Восточно-Капской провинции ЮАР. Название происходит от слова tkakadao на языке нама, означающего «камышовая река» — так ранее называлась река Папенкуилс у города Порт-Элизабет.

Район Какаду расположен в западной части провинции. Имеет площадь 58 194 км² (крупнейший район Восточно-Капской провинции) и население 450 584 человек по переписи 2011 года. На территории района расположены такие достопримечательности, как Карру, заповедник Baviaanskloof Mega Reserve, горы Цицикамма[en] и мост Блукранс (частично на территории района). С востока район ограничен рекой Грейт-Фиш, с севера — горами Сниубердж[en], с юга — Индийским океаном, с запада граничит с Западно-Капской провинцией (районы Эден и Сентрал-Кару[en]).

Район Какаду разделён на девять местных муниципалитетов: Камдебу[en], Блю-Крейн-Раут[en], Иквези[en], Макана[en], Ндламбе[en], Сандейс-Ривер-Валли[en], Бавиаанс[en], Куга[en] и Ку-Камма[en].

Крупнейшие города Какаду (в скобках указано количество жителей на 2011 год): Грэхэмстаун (67 264), Храфф-Рейнет (35 672) Джеффрис-Бей (27 107), Порт-Альфред (25 859), Сомерсет-Ист (18 825) virginia football uniforms, Уиллоумор[en] (7678) poland football shirt, Дженсенвилл[en] (5612), Кирквуд[en] (5371), Каридоу[en] (4985). Порт-Элизабет, являющийся административным центром района, юридически выведен из его состава и включён в городской округ Бухта Нельсона Манделы.

По оценкам 2007 года в Какаду проживало 363 496 человек.

По переписи 2011 года в Какаду проживало 450 584 человек в 125 632 домохозяйствах. Расовый состав: негры — 52,11 %, цветные — 36,34 %, белые — 11,36 %, индийцы и другие азиаты[en] — 0,19 %. Женщины составляли 52,11&nbsp

Argentina Home DI MARIA 7 Jerseys

Argentina Home DI MARIA 7 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;% населения, мужчины — 47,89 %. 28,53 % жителей были младше 15 лет, 6,68 % — старше 65 лет, в том числе 0,02 % населения района (64 человека) были в возрасте 100 лет или старше. В качестве своего родного языка указали коса — 48,94 % жителей района, африкаанс — 45,06 %, английский — 5,36 %.

Согласно всеобщим выборам 2004 года[en], в районе лидирует политическая партия Африканский национальный конгресс с 72,07 % голосов, на втором месте — Демократический альянс с 17,11 %, все остальные партии набрали менее чем по 2,5 % голосов.

Безработица в районе составила 24,9 %.

Guglielmo Korner

Guglielmo Korner, nome italianizzato di Wilhelm Körner (Kassel, 20 aprile 1839 – Milano, 28 marzo 1925), è stato un chimico tedesco naturalizzato italiano.

Sebbene il suo vero nome di battesimo fosse Wilhelm, dopo la sua venuta in Italia firmò i suoi lavori come Guglielmo, e con tale nome è conosciuto.

Laureato in chimica al Politecnico di Gießen nel 1860, rimase per tre anni nella stessa università finché nel 1864 si recò a Gand per seguire Kekulé. Rimase in Belgio fino al 1866, anno in cui Kekulé si trasferì all’università di Bonn. Nel 1867 si trasferì a Palermo, come assistente di Stanislao Cannizzaro. Nel 1870 fu nominato professore di Chimica organica alla Scuola Superiore di Agricoltura di Milano water bottle rack, cattedra che mantenne fino al 1922.

L’opera scientifica di Koerner è in relazione alla teoria di Kekulé sulla costituzione dei composti aromatici clothes lint shaver, arricchendo la serie del benzene di numerosi derivati. Si interessò notevolmente ad una serie di molecole presenti nelle piante (Resveratrolo pink glass water bottle, Acido aspartico, Acido fumarico, Acido vanilico, alcaloidi dell’angostura, Orcina, Leucina, ecc.). Con Angelo Menozzi nel 1887 ha sintetizzato l’asparagina camelbak running belt.

Altri progetti

My Love Story! (2015 film)

My Love Story!! (俺物語!!, Ore Monogatari!!) is a 2015 Japanese high school romantic comedy film directed by Hayato Kawai (ja) and based on the manga series of the same name written by Kazune Kawahara and illustrated by Aruko. It was released on October 31, 2015.

On the day of his graduation from middle school the extremely tall, gorilla like boy Takeo Goda attempts to confess his love to his crush, Kagami, but Kagami instead confesses her love to Takeo’s best friend and next door neighbour, the handsome and popular Sunakawa “Suna” Makoto, who promptly turns her down.

On the first day in high school every girl is in love with Suna and most of the boys are jealous, except for Takeo, who knows Suna has no feelings for any of them. Suna and Takeo see a girl from another high school being harassed by a molester. Takeo confronts the molester who flees. Takeo sees the girl is crying and, assuming she is scared of him, hurriedly apologises and leaves but the girl follows and thanks him for saving her. Takeo instantly falls in love with her.

Takeo promises to help the Karate club win their championship match. The girl, who had also fallen in love with Takeo, plans to ask him if he has a girlfriend, though when her friends see Takeo with Suna, they automatically assume that the cooler Suna is Takeo and that Takeo must be his older relative. She introduces herself to Takeo as Rinko Yamato and gives Takeo and Suna a cheesecake she baked as a thank you, which Takeo finds delicious. Takeo believes Rinko has fallen in love with Suna and promises to bring Suna to meet her again.

Takeo tries to find the type of girl Suna likes. Suna admits he has never met a truly nice girl. Takeo concludes that as Rinko is a nice person, Suna must like her. Takeo is surprised when Rinko asks if she can call him by his first name. Takeo spends his time training with the Karate club while attempting to bring Suna and Rinko together. Rinko makes more difficult and elaborate sweets hoping to impress Takeo. Suna leaves Takeo and Rinko alone and Takeo tells her stories of their childhood together. Suna admits Rinko may be the first nice girl he has ever met, furthering Takeo’s assumption that Suna likes her. After Takeo easily wins the Karate championship Rinko gives him his favourite pork miso onigiri as a reward. When Takeo tells Rinko she should date Suna she runs away. Rinko believes that Takeo sees her as a nuisance and hates her. Suna assures her Takeo has never hated anybody. Rinko admits she is in love with Takeo.

Rinko invites Takeo and Suna on a group date to an amusement park where her friends meet Takeo for the first time. They immediately criticise him behind his back but Rinko defends Takeo who she thinks is cool. In the Haunted House Suna almost tells Takeo that Rinko likes him when Takeo realises the ride is on fire. Trapped by the fire Takeo breaks through the wall to let people escape. A falling coffin almost hurts Rinko but Takeo manages to stop it falling. Rinko tries to help Takeo and when he sees her smiling he manages to throw the coffin by himself and they escape. Suna admits he never had a girlfriend because every girl who confessed to him had insulted Takeo behind his back, whereas Rinko only says nice things. Rinko’s friends admit Takeo is cool. Takeo’s previous crush, Kagami flavour it glass water bottle, works at the theme park, and when she asks if Rinko is his girlfriend Takeo states that such a thing would be impossible, upsetting Rinko.

A depressed Takeo starts performing poorly in sports, while a similarly depressed Rinko bakes numerous cakes nonstop. She learns that Takeo had a crush on Kagami. Takeo meets with Rinko to buy a present for Suna’s birthday. Awkward at first they end up enjoying the trip but when they talk about who they both like, Takeo assumes Rinko is talking about Suna, while Rinko thinks Takeo still likes Kagami. They end up promising to help each other with their future relationships. After Suna overhears Takeo talking with his father about love he hatches a plan.

On his birthday Suna tells Takeo Rinko is crying at a bakery when she is actually at home with her friends. Takeo ruses to find her and eventually realises Rinko is not at the bakery, but she had asked the owner to teach her how to make a cake she once gave to him. Following several messages from Suna Takeo travels to other bakeries and sweet shops, each of which Rinko had visited to learn how to make all the cakes and sweets she gave to him, including the shop where Takeo’s mother works to learn how to cook his favourite pork miso onigiri. She had written every recipe in a notebook, including notes on which food Takeo liked best, which Takeo’s mother remembered she used to do when she first fell in love with Takeo’s father. Takeo slowly realises Rinko had actually liked him the whole time, and with some encouragement from Suna, runs to Rinko’s house. Rinko hears Takeo shouting and rushes to meet him and they finally confess they love each other buy goalie gloves. To thank Suna for his help they throw a birthday party for him with a cake baked by Rinko. Suna ends up laughing hysterically at how similar Takeo and Rinko’s personalities are now they are dating.

In an after credits scene in Suna’s bedroom Takeo admits that he managed to mess up on holding Rinko’s hand for the first time and is worried he will also mess up their first kiss. To keep that from happening he insists on practising kissing with Suna.

The film was announced in May 2015 on Bessatsu Margaret. The staff, cast and release date were announced later in the month. More of the cast was announced in June. The trailer was released in August.

The film was third place on its opening weekend in Japan, earning US$1.1 million.

Исмагилов, Анвар Айдарович

10 мая 1955(1955-05-10) (62 года)

Джебел, Небит-Дагский район, Туркменская ССР, СССР

 СССР
 Россия

поэт, журналист, автор-исполнитель

поэзия

русский

Анвар Айдарович Исмагилов (род. 10 мая 1955) — российский поэт и бард, один из участников андеграундного поэтического объединения «Заозёрная школа» (середина 1980-х гг.), писатель, журналист.

Анвар Айдарович Исмагилов родился 10 мая 1955 года в посёлке Джебел Небит-Дагского района Туркменской АССР в семье офицера ВВС ПВО. Вырос на Гудаутской военной базе в Абхазии, позже семья переехала в Ростов-на-Дону. Срочную службу начинал в Киевской бригаде ЗРВ; учился в Киевском высшем военно-морском политическом училище (штурман надводных кораблей — политработник); заканчивал службу на Крымской ВМБ (Донузлав) в дивизионе малых противолодочных кораблей.

После службы поступил на филологический факультет РГУ. Работал сельским учителем словесности, водителем почтовых маршрутов, разъездным корреспондентом газеты «Речник Дона».

В начале 80-х годов Анвар Исмагилов примкнул к неформальному поэтическому объединению «Заозёрная школа» (поэт Александр Брунько, поэт и бард Геннадий Жуков, поэты Виталий Калашников, Игорь Бондаревский), духовным центром которого стал историко-археологический заповедник «Танаис».

Вместе с единомышленниками по привезенным им из Москвы чертежам, утверждённым отделом античного мира Пушкинского музея how to tenderise beef steak, восстанавливал на территории заповедника древнегреческую сторожевую башню и дал ей имя «Башня поэтов». Именно под этим названием возрождённый древний форпост сегодня входит во многие туристические справочники и каталоги.

Некоторое время жил во Львове, где собрал группу «Анвариум» и вместе с С. Дмитровским (гитара) и С. Янишевским (флейта) выступал на улицах города. О группе был снят получасовый документальный фильм (Львов, 1992).

С 1989 года живёт в Тюмени. В конце 1990-х — начале 2000-х годов был создателем и ведущим авторского проекта «Классика авторской песни», в программе за несколько лет приняли участие Вероника Долина, Виктор Луферов, Сергей Никитин, Михаил Щербаков и др.

В 2001 году стал президентским стипендиатом в области литературы и искусства.

Победитель II этапа международного поэтического конкурса «Золотая строфа» — 2012

«…легендарный Анвар Исмагилов, бард, поэт и журналист, человек, опередивший в 80-х время настолько, что правильного слова для определения его образа жизни просто не было conair fabric shaver. Теперь такое точное слово существует: Анвар зажигал!» (Анна Бражкина)