Chiesa dei Santi Fabiano e Sebastiano (Fara Novarese)

La chiesa parrocchiale dei Santi Martiri Fabiano e Sebastiano è l’attuale chiesa parrocchiale di Fara Novarese, ubicata nella piazza al centro del paese. Si tratta di un edificio in stile barocco più volte modificato, con campanile sul lato destro e nartece a sette arcate. L’interno è scandito in tre navate. Al lato sinistro della parrocchiale sono addossati altri edifici di epoche diverse: l’oratorio di Santa Marta, lo scurolo di san Damiano, il battistero ottagonale.

La prima notizia dell’esistenza di una chiesa dedicata ai santi Fabiano e Sebastiano si estrapola da una visita pastorale senza data ma sicuramente anteriore al 1569: il Vescovo impartì l’ordine agli Homines Farae di non conservare più l’eucarestia nella chiesa di San Pietro e Paolo, ritenuta campestre, ma nella chiesa dei santo Fabiano e Sebastiano. Qui venne collocato anche il fonte battesimale.

In una seconda visita pastorale del canonico Michelangelo Marchesi, inviato dal vescovo Bascapè il 20 dicembre 1598, la chiesa viene descritta come scura, indecorosa ed orientata a settentrione. Si trattava di una mononave absidata con tetto di tegole a vista. Al suo interno, oltre l’altare maggiore, ve ne era un secondo dedicato a sant’Anna e a sant’Agata. Il campanile era posto al di fuori dell’edificio sul lato della facciata, conteneva due campane datate 1581 e 1593.

L’attuale chiesa venne costruita sulla precedente tra il 1601 ed il 1616. Il progetto originale fu affidato all’architetto e frate cappuccino Cleto da Castelletto Ticino, progettista anche del Sacro Monte di San Francesco ad Orta. Per problemi di spazio, si scelse di orientare la chiesa con l’altare ad ovest anziché, canonicamente, ed est, pur di mantenere la facciata sulla piazza centrale dell’abitato. L’edificio venne incassato in modo da risparmiare l’antico oratorio di Santa Marta, al quale si addossò il presbiterio.

La pianta era pressoché quadrata, divisa in tre navate intervallate da due gruppi di tre colonne di serizzo. In origine gli altari erano tre: l’altare maggiore, fiancheggiato, a nord, da un secondo altare dedicato, nuovamente, a sant’Anna e a sant’Agata, ed a sud da uno dedicato al Rosario. Nella facciata era stato inglobato l’antico campanile della primitiva chiesa ed era stato realizzato un primo portichetto a due colonne che proteggeva soltanto la porta centrale. Nel 1698 si cominciarono i lavori della nuova torre campanaria, attualmente esistente, sul lato destro dell’edificio, occupante probabilmente lo spazio del primitivo battistero. Contemporaneamente venne allargato il portico creando l’attuale nartece sporgente sulla piazza.

Nel 1745 venne aggiunta una cappella dedicata al santo martire Damiano, realizzata per custodire le reliquie del santo giunte a Fara alla metà del XVII secolo.

Data la forte affluenza di pellegrini, si sentì l’esigenza di creare una sistemazione più strutturata dove accogliere il corpo del Santo. Nel 1787 s’iniziarono i lavori per la costruzione dello scurolo, una cappella rialzata di forma rettangolare lungo il fianco sinistro della parrocchiale. L’opera risultò molto dispendiosa: i lavori, diretti dall’architetto Luigi Orelli di Novara, si protrassero per molti anni. Il progetto prevedeva un altare rialzato sul quale adagiare l’urna del Santo ed una grata aperta sul fondo della precedente cappella di San damiano che permettesse la vista dei resti dalla navata sinistra della chiesa.

I lavori vennero conclusi nel 1801, il corpo di san Damiano venne trasportato nella sua posizione definitiva l’anno successivo. Ancora oggi, lo scurolo permette la vista dell’urna con i resti del Martire direttamente dalla navata sinistra della chiesa, attraverso una finestra a grata.

Nei primi del novecento venne incastrato tra lo scurolo e la piazza un piccolo battistero ottagonale neogotico sormontato da cupola e lanterna, opera del Geom. Eugenio Reale di Fara Novarese.

Sulla portale centrale, nella mezzaluna, vi è un affresco del 1621 raffigurante San Fabiano e san Sebastiano del pittore valsesiano Cristoforo Martinolio detto il Rocca di Roccapietra, allievo del Morazzone.

Del 1621, sono le porte lingee della facciata della chiesa, del maestro Battista del Grosso di Campertogno.

L’interno della chiesa risulta piuttosto rimaneggiato nel corso dei secoli.

Le colonne di serizzo originarie sono state stuccate e marmorizzate nell’Ottocento.

L’altare originario è stato spostato indietro nel 1911 nell’intento di allargare la chiesa. In occasione di questo intervento venne costruito il tempietto in cima all’altare, che conteneva una statua del sacro Cuore running belts. Questa statua venne rimossa nel 1938 e posta su una mensola a sinistra dell’altare. Venne collocato invece il crocifisso ligneo attualmente visibile, opera delle famiglie di scultori Insam e Prinoth di Ortisei. Il pavimento del nuovo presbiterio è invece opera di Giuseppe Portigliotti, autore anche della Fonte della Salute.

Nel coro è custodita una grande tavola nella quale è rappresentata l’Assunta, dipinta da Giuseppe Antonio Tosi detto il Cuzzio nel 1729. In alto è rappresentata la Madonna, seduta su una nuvola con Gesù Bambino in grembo; in basso a sinistra è raffigurato san Pietro, in piedi, e san Fabiano, in ginocchio con indosso i paramenti papali; sulla destra, infine, san Paolo e san Sebastiano.

La statua della Madonna del Rosario presente sull’omonimo altare, non è originaria della chiesa: collocata nella chiesa del Carmine di Novara electric lint shaver, fu confiscata dalle truppe napoleoniche ed infine arrivò a Fara nel 1810.

D’interesse è il pulpito ligneo datato 1614 di Bernardo Milanese, autore anche dei cinque pannelli in rilievo costituenti la balaustra.

Il soffitto, affrescato da Paolo Maggi e Alessandro Pugno tra il 1887 ed il 1888, ha rappresentato, in tre riquadri centrali, San Pietro visitato dall’angelo in carcere, l’Assunzione di Maria e San Damiano in Paradiso. Nei pennacchi sono rappresentati angeli e nei tondi corrispondenti alle finestre santi. Sul soffitto del coro è rappresentata la Resurrezione di Cristo tra i quattro Evangelisti. in una vela, è rappresentato Dio Padre tra angeli.

L’organo, del 1802, è opera dell’organaro Eugenio Biroldi di Varese.

Nella navata destra è custodita una tavola a mosaico ed intarsio ligneo dell’artista contemporaneo Bruno Polver rappresentante San Damiano.

Il fondo dell attuale cappella di San Damiano è ornato da una ricca cancellata in ferro battuto contorniata da une statue neoclassiche in terracotta dorata: quella di destra regge un ramo di palma ed una colonna, rappresentando così il Martirio; quella di sinistra regge una cornucopia affiancata da un leone, probabilmente l’Abbondanza dei doni nella Resurrezione (Leone = Cristo risorto). Di fronte alla grata, una statua di San Giuseppe con in braccio Gesù bambino del 1919.

Allo scurolo si accede lateralmente, tramite un portone del 1791 fatto realizzare da Giò Bardello. Il piano pavimentale è rialzato rispetto al livello della chiesa, per accedervi si sale una rampa di scale.

Lo scurolo è di forma rettangolare, decorata con quattro colonne, stucchi e dorature di stile neoclassico. Nei pressi dei quattro spigoli sono posizionate quattro statue in terracotta imbronzata rappresentanti due delle Virtù teologali, Fede e Speranza, e due delle Virtù cardinali, Giustizia e Fortezza.

Di fronte alla grata che dà sulla chiesa, al centro della stanza, è collocata l’ara marmorea sulla quale è posta l’urna in vetro e legno dorato contenente il corpo di San Damiano, adagiato supino ed abbigliato come un soldato romano.

Lo scurolo è coperto da una volta a padiglione rettangolare, illuminata da feritoie orizzontali lungo i quattro lati nascoste dal cornicione e pressoché invisibili dal basso. La volta, dipinta tra il 1796 ed il 1798 da Gaudenzio Prinetti, è decorata da un ovale centrale rappresentante San Damiano accolto in Paradiso. Negli spicchi laterali, le Virtù ed un Cristo Ristorto.

Nello Scurolo è custodito anche un quadro su tavola ex voto. Riporta una vicenda datata 1851, di cui si è persa memoria. Il quadro rappresenta un uomo appostato su di un fienile mentre si appresta a sparare con un fucile ad un secondo uomo di schiena che sistema una carrozza. sotto l’intercessione di un terzo personaggio orante che esce dalla porta del fienile, interviene San Damiano, raffigurato in cielo in alto a sinistra, probabilmente rendendo inoffensivo il colpo.

Si tratta dell’unico ex voto conservato in ricordo di una grazia di san Damiano.

Ogni anno, a Natale, nella Parrocchiale viene realizzato un presepe monumentale, a cura dell’Associazione italiana Amici del presepio sezione di Fara Novarese.

La finta finestra dipinta sulla parete destra del presbiterio, in corrispondenza del campanile, mostra la forma delle finestre al momento degli affreschi di Maggi e Pugno.

Giuseppe Antonio Tosi (il Cuzzio), L’Assunta, olio su tavola, 1729.

Bernardo Milanese, pulpito ligneo, 1614. Particolare dei pannelli a rilievo.

Cappella di San Damiano, con la grata che dà sullo Scurolo.

Cappella di San Damiano, particolare dell’ovale della parete sinistra, il Vulcano.

Cappella di San Damiano, particolare dell’ovale della parete destra, la Procella.

Altare del Crocifisso.

Altare della Madonna del Rosario.

L’ingresso alla scalinata che porta allo Scurolo.

Associazione Italiana amici del Presepio sezione di Fara Novarese, il presepio del Natale 2008.

Associazione Italiana amici del Presepio sezione di Fara Novarese, il presepio del Natale 2008, particolare.

Gaudenzio Prinetti, San Damiano accolto in Paradiso, volta dello Scurolo di San Damiano, 1798

Altri progetti

Bertoldo di Giovanni

Bertoldo di Giovanni (after 1420, in Poggio a Caiano – 28 December 1491, in Florence) was an Italian sculptor and medallist.

Bertoldo was a pupil of Donatello. He worked in Donatello’s workshop for many years, completing Donatello’s unfinished works after his death in 1466, for example the bronze pulpit reliefs from the life of Christ in the Basilica di San Lorenzo di Firenze in Florence.

Bertoldo later became head and teacher of the school for painters and in particular for sculptors, which Lorenzo de’ Medici had founded in his garden. At the same time, Bertoldo was the custodian of the antiques there electric lint brush. Some of the most significant sculptors of their time attended this school, such as Michelangelo, Baccio da Montelupo, Giovanni Francesco Rustici and Jacopo Sansovino.

Bertoldo di Giovanni is the sculptor of a medal of Sultan Mohammed II (see image) water bottle insulator. He is the author of several medals that were formerly attributed by error to Antonio Pallaiuolo.

North Martin Lake

North Martin Lake är en sjö i Kanada. Den ligger i countyt Nipissing District och provinsen Ontario football shirt online, i den sydöstra delen av landet, 270 km väster om huvudstaden Ottawa. North Martin Lake ligger 390 meter över havet. Arean är 0 running with a hydration pack,34 kvadratkilometer. Den högsta punkten i närheten är 430 meter över havet, 1,1 km väster om North Martin Lake. Den sträcker sig 0,6 kilometer i nord-sydlig riktning, och 1,0 kilometer i öst-västlig riktning.

I övrigt finns följande vid North Martin Lake:

I omgivningarna runt North Martin Lake växer i huvudsak blandskog shop jerseys. Trakten runt North Martin Lake är nära nog obefolkad pill remover for clothes, med mindre än två invånare per kvadratkilometer. Trakten ingår i den hemiboreala klimatzonen. Årsmedeltemperaturen i trakten är 3 °C. Den varmaste månaden är augusti, då medeltemperaturen är 17 °C, och den kallaste är januari, med -16 °C. Genomsnittlig årsnederbörd är 1 343 millimeter. Den regnigaste månaden är oktober, med i genomsnitt 197 mm nederbörd, och den torraste är mars, med 67 mm nederbörd.

I Zakon franciszkański

I Zakon franciszkański – grupa zakonów męskich żyjących według Reguły św. Franciszka zatwierdzonej przez papieża Honoriusza III w 1223 r. Nazwa „zakon” jest nieprecyzyjna; odnosi się do czasów niepodzielonego I Zakonu św. Franciszka, Ordo Fratrum Minorum (1209 -1517).

Obecnie do I Zakonu św. Franciszka zaliczane są instytuty na prawie papieskim:

Instytuty na prawie diecezjalnym:

Wszystkie te zakony posiadają wspólną Regułę, ale własne konstytucje, statuty i struktury organizacyjne. Na mocy orzeczenia papieskiego z 1619 r. Zakon Braci Mniejszych, Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów są w jednakowym stopniu spadkobiercami św. Franciszka i założonego przez niego zakonu.

W jakiś czas po nawróceniu św. Franciszek wraz ze swoimi pierwszymi naśladowcami udał się do papieża, by uzyskać potwierdzenie swojego sposobu życia. Właśnie to wydarzenie uznaje się za moment założenia Zakonu. Zatwierdzenie ustnej reguły przez papieża Innocentego III miało miejsce prawdopodobnie 16 kwietnia 1209 roku. Ponieważ pierwsza reguła św. Franciszka nie była spisana, Kuria Rzymska nie sporządziła również żadnego dokumentu w tej sprawie. Pisemna reguła (zwana Regula bullata) została potwierdzona przez papieża Honoriusza III bullą „Solet annuere” z dnia 29 listopada 1223 roku.

W chwili śmierci św. Franciszka (1226) zakon liczył sobie ok. 5000 braci. Szybki rozwój był spowodowany z jednej strony nowatorskimi ideami założyciela i radykalizmem braci, a z drugiej: sprzyjającą atmosferą rodzącej się w Kościele powszechnej dążności do odnowy życia religijnego. Wędrujący początkowo, bez stałych siedzib bracia poczęli niebawem osiadać w klasztorach, jednakże bez charakterystycznego dla zakonów mniszych stabilitas loci. Jeszcze za życia św. Franciszka zakon został podzielony na prowincje. Na czele każdej z nich stał minister prowincjalny. Zakonem zarządzał minister generalny. Jednakże w tym pierwszym okresie istnienia zakonu struktury organizacyjne i terminologia nie były jeszcze w pełni określone. Bracia spotykali się na kapitule. Organizowane początkowo kilka razy do roku, potem raz rocznie w okolicy Uroczystości Zesłania Ducha Świętego, ostatecznie zaś raz na kilka lat, kapituły miały charakter spotkania braterskiego. Odbywały się one w kolebce zakonu, podasyskim kościółku Matki Bożej Anielskiej, zwanym Porcjunkulą. Z powodu dużej ilości braci od 1221 na kapitule generalnej spotykali się tylko przedstawiciele prowincji. Z biegiem czasu kapituły przyjęły charakter organizacyjny: ustawodawczy i wyborczy.

Różne interpretacje reguły i praktyki dotyczące ubóstwa spowodowały powstanie podziałów. Pierwsza linia interpretacji (observantia laxata) postulowała, za cenę złagodzenia ubóstwa, podjęcie przez braci różnorakich zadań w Kościele: misji ad gentes, działalności naukowej, kaznodziejskiej. Druga linia (observantia extrema) stanowiła przeciwieństwo pozostałej. Jej cechą charakterystyczną było usiłowanie zachowywania reguły w dosłowny sposób. Trzecia linia (observantia mitigata) stanowiła wyważony kompromis. Elementy tych trzech opcji można odnaleźć w późniejszych odgałęzieniach i podziałach I i II Zakonu. Spory dotyczyły też obowiązku zachowywania zaleceń świętego zawartych w „Testamencie św. Franciszka” z 1226.

Kontrowersje na temat ubóstwa i zadań, jakie powinni podejmować bracia, ciągnęły się z mniejszym czy większym natężeniem przez całą historię zakonu. Znalazły swój wyraz w autonomiczności obserwantów od braci konwentualnych w XV w., a następnie w ich rozdzieleniu w 1517 przez papieża Leona X bullą „Ite et vos in vineam meam”, w powstaniu kapucynów oraz podziałach obserwantów w ramach jednego zakonu na autonomiczne gałęzie. Także w dzisiejszych czasach dążenie do reform znalazło swoje ucieleśnienie w powstaniu Franciszkanów Odnowy (Franciscan Friars of Renewal) w roku 1987.

W Polsce pierwsze klasztory franciszkańskie powstały w 1236 we Wrocławiu i Opolu, a następny w 1237 w Krakowie.

Zakon Braci Mniejszych (łac. Ordo Fratrum Minorum) to zakon połączony w całość w 1897, pot. franciszkanie. W Polsce ze względów historycznych pot. obserwanci (reformaci, bernardyni, alkantarzyści). Władze zakonne na szczeblu generalatu, nakazały jednak, by członkowie prowincji, których korzenie w jakimś stopniu sięgają czasów obserwanckich, zaprzestały używania nazw tradycyjnych, tzn. bernardyni i reformaci. Wszyscy prowincjałowie polscy potwierdzili przyjęcie tej decyzji generała w specjalnym oświadczeniu z 8 maja 1991.

Ważne ośrodki w Polsce to sanktuaria maryjne w Kalwarii Zebrzydowskiej, Leżajsku, Panewnikach, Wambierzycach, sanktuaria świętych w Dukli, Górze św. Anny, Prudniku, Radecznicy, liczne parafie i specjalistyczne duszpasterstwa (akademickie, charytatywne, młodzieżowe) oraz Kustodia Ziemi Świętej. Każda prowincja posiada własne wyższe seminaria, a wywodzący się z nich naukowcy pracują w uniwersytetach krajowych i zagranicznych. Bracia mniejsi posiadają w Polsce kilka eremów (m.in. Dukla, Woźniki, na Śliwkuli k. Koniakowa).

Strój zakonny to brązowy habit przepasany białym sznurem (łac. cingulum), dobrowolnie zakonnicy mają też w zwyczaju noszenie koronki franciszkańskiej u sznura i piuski fabric shaver nz.

Podział Zakonu Braci Mniejszych w Polsce

Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych (łac. Ordo Fratrum Minorum Conventualium) pot. franciszkanie, najważniejsze ośrodki w Polsce to klasztor w Niepokalanowie założony przez św. Maksymiliana Marię Kolbego oraz Bazylika św. Franciszka z Asyżu w Krakowie collapsible water bottle, gdzie nieprzerwanie pracują od 1237. Od XIII w. są stróżami grobu i bazyliki św. Franciszka w Asyżu oraz bazyliki św. Antoniego w Padwie. Ważne ośrodki w Polsce to liczne klasztory w centrach miast, sanktuaria, parafie i wydawnictwa. Zaangażowani w działalność kulturalną (Fioretti), medialną (Radio Niepokalanów, TV Puls) i misyjną (co 4 brat mniejszy konwentualny pochodzący z polskiej prowincji pracuje poza granicami kraju), wśród młodzieży i osób uzależnionych.

Strój zakonny to czarny lub szary habit z kapturem przepasany białym sznurem.

Podział Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych w Polsce

Zakon Braci Mniejszych Kapucynów (łac. Ordo Fratrum Minorum Capuccinorum) to zakon nawiązujący do tradycji życia pierwszych franciszkanów założony przez Matteo Serafini da Bascio. W 1528 formalnie wyodrębnili się, w 1619 zatwierdzeni przez papieża, a w 1681 przybyli do Polski. W okresie rozbiorów odgrywali ważną rolę jako działacze społeczni i niepodległościowi. Ważne ośrodki w Polsce to m.in. Ośrodek Apostolstwa Trzeźwości w Zakroczymiu.

Strój zakonny to kasztanowy habit z charakterystycznym długim kapturem przepasany sznurem (cingulum) dry bag for cell phone.

Podział Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Polsce

Zgromadzenie powstałe we Włoszech w 1970 r. jako odrośl Franciszkanów Konwentualnych. Charyzmat franciszkański jest tu ściśle zespolony z oddaniem się Maryi Niepokalanej w duchu św. Maksymiliana Kolbe.

Strój zakonny posiada krój habitu Franciszkanów Konwentualnych, różniąc się szaro-niebieskim kolorem.

Franciszkanie Odnowy – Wspólnota Franciszkańskiej Odnowy (ang. Community of the Franciscan Friars of the Renewal), znana także pod nazwą Zakon Braci Franciszkanów Maryi Niepokalanej, żebracza wspólnota zakonna założona w 1987 roku przez ośmiu braci Kapucynów z prowincji Nowy Jork i New Jersey, w celu dalszej pracy nad zapoczątkowaną w ich zakonie w XVI wieku indywidualną i społeczną reformą Kościoła Katolickiego. Wśród założycieli byli między innymi o. Benedict Groeschel, o. Stan Fortuna – raper wykonujący rap chrześcijański, o. Robert Stanion, o. Glen Sudano i o. Andrew Apostoli. Formalnie założona w 1990 roku jako Publiczne Stowarzyszenie Wiernych przez kardynała Johna O’Connora. Patronką zakonu jest Matka Boża z Guadalupe, orędowniczka nienarodzonych dzieci.

Cerro Copaquiri

Cerro Copaquiri är ett berg i Chile. Det ligger i provinsen Provincia del Tamarugal och regionen Región de Tarapacá, i den norra delen av landet customised football shirts, 1 400 km norr om huvudstaden Santiago de Chile. Toppen på Cerro Copaquiri är 3 929 meter över havet design youth football uniforms, eller 70 meter över den omgivande terrängen. Bredden vid basen är 1,1 km bottle stainless steel.

Terrängen runt Cerro Copaquiri är kuperad västerut, men österut är den bergig. Den högsta punkten i närheten är Cerro Picos de Majala, 4 377 meter över havet high quality water bottles, 6,3 km nordost om Cerro Copaquiri. Trakten runt Cerro Copaquiri är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer.. I trakten runt Cerro Copaquiri finns ovanligt många namngivna berg.

Trakten runt Cerro Copaquiri är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. I trakten råder ett kallt ökenklimat. Årsmedeltemperaturen i trakten är 15 °C. Den varmaste månaden är november, då medeltemperaturen är 19 °C, och den kallaste är juli, med 8 °C. Genomsnittlig årsnederbörd är 243 millimeter. Den regnigaste månaden är januari, med i genomsnitt 77 mm nederbörd, och den torraste är juli, med 3 mm nederbörd.

Nicolae Simatoc

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants football shirts custom.

Nicolae Simatoc black and football socks, né le 1er mai 1920 à Briceni (Roumanie, aujourd’hui territoire de la Republique de Moldavie) et mort le 1er janvier 1978 à Sydney (Australie), est un footballeur international roumain qui jouait au poste de milieu de terrain.

Il commence sa carrière au Ripensia Timișoara. Il joue dans ce club jusqu’en 1941 sports water bottles. Il joue ensuite au Carmen Bucarest jusqu’en 1942 metal water bottles.

Il rejoint le CA Oradea où il joue jusqu’en 1945. Nicolae Simatoc, quand il a joué en Hongrie, il a changé son nom à Miklos Szegedi. Il retourne ensuite au Carmen București, club qu’il quitte définitivement en 1947. Il arrive alors en Italie pour jouer avec l’Inter de Milan. En 1949, il est recruté par le Brescia Calcio.

En 1950, il arrive en Espagne pour jouer avec le FC Barcelone. Il reste deux saisons au Barça. En 1952, il joue avec le Real Oviedo, puis il met un terme à sa carrière de joueur en 1953.

Nicolae Simatoc joue huit matchs avec l’équipe de Roumanie entre 1940 et 1946.

Inglesham

Coordinates:

Inglesham is a small village and civil parish in the borough of Swindon, Wiltshire, England. The village is just off the A361 road about 1 mile (1.6 km) south-west of Lechlade in Gloucestershire. Most of the population lives in the hamlet of Upper Inglesham, which is on the main road about 1.3 miles (2 km) south of the village.

The parish forms the extreme north-east corner of the Borough of Swindon and County of Wiltshire, and is bounded to the west and north by the River Thames (which also forms the county boundary with Gloucestershire), and to the east by the county boundary with Oxfordshire (Berkshire until the 1974 boundary changes). The River Cole forms part of the eastern boundary.

As the parish’s population is small it has a parish meeting instead of a parish council sports jersey for kids.

Inglesham’s roundhouses are often used by boaters as a navigation point to denote the westernmost point most cabin cruisers and narrowboats can travel along the Thames, as beyond Inglesham the river becomes too clogged with vegetation and too shallow to effectively navigate.

The 13th century Church of England parish church of St. John the Baptist was restored in 1888–89 and is listed Grade I. It is now redundant and is cared for by the Churches Conservation Trust.

In the churchyard is a Grade II* listed 15th-century stone cross. The base and column survive but the cross itself has been lost good soccer goalies.

Before the Dissolution of the Monasteries the Cistercian Beaulieu Abbey held the manor and benefice.

Until 1844 Inglesham was a detached part of Berkshire. It was transferred to Wiltshire by the Counties (Detached Parts) Act 1844.

Church Farmhouse is a former watermill that was rebuilt in the 17th century. It is listed Grade II*. Several other houses in the parish are listed Grade II, as are the late 18th century Halfpenny Bridge that carries the A361 across the Thames and a Cotswold stone rubble barn at College Farm built in about 1800.

Inglesham lock is at the eastern end of the Thames and Severn Canal and the Cotswold Canals Trust is currently raising funds to restore its structure and part of the canal.

Media related to Inglesham at Wikimedia Commons

Christian Moltke (politiker)

Christian Henrik Carl greve Moltke, ofte kaldet Moltke-Lystrup (13. maj 1833 i København – 21. december 1918 på Lystrup) var en dansk godsejer og politiker.

Moltke, der var en søn af grev Adam Wilhelm Moltke til Bregentved, fødtes 13. maj 1833 i København. Efter i 1851 at være blevet student fra Borgerdydskolen på Christianshavn tog han i 1856 statsvidenskabelig eksamen og var derefter i ca. 3 år gesandtskabsattaché i London og i ca. 3 andre år legationssekretær i Wien. I 1862 trak han sig tilbage fra den diplomatiske vej og anvendte sin tid og sine kræfter på bestyrelsen af sine godser: Lystrup og Jomfruens Egede i Præstø Amt, hvortil kom gården Sorvad i Randers Amt.

Moltke deltog i den 2. slesvigske krig som kavaleriløjtnant og ægtede i 1865 Caroline Amalie komtesse Danneskiold-Samsøe (1843-1876), datter af gehejmekonferensråd, grev Christian Conrad Sophus Danneskiold-Samsøe og dennes 1. hustru. Efter at Moltke først havde udfyldt forskellige stedlige tillidsposter, bl.a. som medlem af Præstø Amtsråd fra 1871 (indtil 1895), valgtes han i 1875, efter at broderen, udenrigsminister grev Frederik Moltke til Bregentved var afgået ved døden, til medlem af Landstinget, hvor han beholdt sæde ifølge valg indtil efteråret 1886 og atter indtrådte som kongevalgt i sommeren 1887. Her sad han til sin død i 1918.

I 1893 udnævntes han til kurator for Vallø Stift Han var også formand for Faxe og Omegns Sparekasse, ordensskatmester fra 1909 og medlem af Handelsbankens bestyrelsesråd.

Ligesom Moltke som godsejer nød stor anseelse – den af ham drevne hovedgård Lystrup regnedes i flere retninger som en mønstergård, og lystrupkvæg har i årtier hørt til den sjællandske avls fineste mærker –, således har vandt han også i sin øvrige virksomhed respekt og indflydelse. Kun én enkelt gang tog han ordet i Landstingssalen, men ikke desto mindre stod han blandt Højreflertallets toneangivende medlemmer i forreste række. Siden Wolfgang Haffners død (1887) var han Højregruppens formand, indtil han efter J.B.S. Estrups afgang som minister (1894) trådte tilbage for denne og indtog stillingen som næstformand. Også i Højres organisation uden for Rigsdagen udøvede Moltke i en årrække en ledende indflydelse. Han var i mange år medlem af Landstingets Finansudvalg, og i perioder dets formand,

Han sluttede sig til den provisoriske finanslov 1877; men den egentlige provisoriepolitik 1885-1894 var han betænkelig ved. Han havde plads i denne “sidste Baad af vore Godsejere”, om hvilken Edvard Brandes skrev, at den “sejlede op under et Flag, der hverken var Estrupsk eller Bojsensk”. I Moltkes hjem førtes de forhandlinger where to buy goalkeeper gloves, der brød sammen i “det mislykkede Påskeforlig” 1888, og fra hvilke slagordet om “Jens Busk i Grevens Lænestol” skriver sig. Forhandlingerne forud for forliget i 1894 tog han aktivt del i metal sports water bottles, og han var med til at lægge det pres på Estrup, der førte til løftet om ministeriets afgang.

Han blev opfordret til at danne det sidste højreministerium inden systemskiftet, men afslog. Efter 1901 drejede han holdningsmæssigt mere til højre og stemte således imod Grundloven af 1915.

Moltke blev i 1865 kammerherre og 1911 gehejmekonferensråd best plastic water bottles safe. Han fik i 1864 Dannebrogsordenens ridderkors, blev Dannebrogsmand 1888, fik i 1890 Kommandørkorset af 2. grad og i 1892 af 1. grad og i 1910 Storkorset

Han er begravet i Øster Egede Kirke. Der findes malerier af August Schiøtt 1854 og af Otto Bache (på Lystrup).


Denne artikel bygger hovedsagelig på biografi(er) i 1. udgave af Dansk Biografisk Leksikon, Udgivet af C.F. Bricka, Gyldendal (1887–1905).
Du kan hjælpe Wikipedia ved at ajourføre sproget og indholdet af denne artikel.

Hvis den oprindelige kildetekst er blevet erstattet af anden tekst eller redigeret således, at den er på nutidssprog og er wikificeret, bedes skabelonen venligst erstattet med et dybt link til DBL som kilde, og indsættelse af [[Artikler fra 1. udgave af Dansk biografisk leksikon]] i stedet for DBL-skabelonen.

Quidem

Quidem is a UK-based media company which operates radio stations.

Quidem was established by Steve Orchard and Wendy Pallot, former Group Operations Director and former Group Finance Director respectively of GCap Media, to work in the local radio sector.

In June 2009, Quidem purchased the Touch Radio Network of stations in the Midlands from Cumbria-based media company The CN Group for an undisclosed price. In October 2010 former Touch station Banbury Sound rejoined the network. The two former Lincs FM Group stations broadcasting as Oak FM in Leicestershire joined the group in 2012. Both Oak FM stations were acquired by East Midlands-based ATR Media in August 2015.

These stations provide a live and local breakfast show, with a drivetime show recorded by another station’s breakfast presenter. Other sections of the daytime schedule, including between 10am and 3pm, have no presenter. A chill-out presenterless playlist strand called Karma runs from 7pm weeknights, with the retro-themed Cortina Nights show on a Friday evening.

These stations provide a live and local breakfast show between 6-9am and a drivetime show by another station’s breakfast host between 4-7pm. There is no presenter outside of these times, including throughout the daytime. The Karma show runs on these stations also, albeit with a different playlist and the retro-themed Cortina Nights show is also aired.

On Friday evenings, a programme aimed at Asian culture is broadcast.

The stations broadcast from two regional studio centres. Stations for Banbury, Stratford, Warwick, Rugby and Coventry transmit from Honiley, Warwickshire, whilst services for Staffordshire and South Derbyshire are broadcast from Coalville, Leicestershire fabric sweater.

News for the Quidem stations is read from their Warwickshire broadcast centre with reporters working in the transmission areas football uniform designer.

Hagen Hohlenberg

Matthias Hagen Hohlenberg (18. marts 1797 i København – 22. juni 1845 på Frederiksberg) var en dansk teolog.

Han var søn af kaptajn i Søetaten Frantz Hohlenberg og hustru født Hagen. Efter at være undervist i hofpræst C.J.R. Christianis Institut på Vesterbro kom han i Efterslægtselskabets Realskole, derpå i Metropolitanskolen og 1810 i Odense Katedralskole, fra hvilken han blev dimitteret 1814. 1819 underkastede han sig den teologiske embedsprøve; 1821 vandt han Universitetets guldmedalje for en gammeltestamentlig prisopgave og året efter den filosofiske doktorgrad ved en disputats om den ostindiske kirkes oprindelse og vilkår.

Samme år, som Hohlenberg med udmærkelse tog teologisk attestats, døde den unge, håbefulde Poul Lemming, der var udset til at være universitetslærer small reusable water bottles, og efter hans død blev opmærksomheden henvendt på Hohlenberg. For at uddanne sig til en akademisk virksomhed tiltrådte han i efteråret 1822 med offentlig understøttelse en lang studierejse, der gik over Berlin, hvor Schleiermacher og Neander holdt ham fast en vinter, til Halle, hvor især Gesenius blev hans lærer. Efter kortere ophold i Leipzig, Jena og Heidelberg tog han til Paris, og der studerede han arabisk under Silvestre de Sacy og syrisk under Quatremère. Fra Frankrig rejste han til England, hvor navnlig Londons og Oxfords bogsamlinger og håndskrifter fængslede ham.

Da han i august 1825 var vendt hjem, holdt han først som privatdocent forelæsninger over emner af den gammeltestamentlige teologi, men allerede 1826 blev han på Claus Hornemanns initiativ udnævnt til lektor i teologien, og efter nogle måneders forløb blev det tillige, efter professor Jens Lassen Rasmussens død, overdraget ham at foredrage begyndelsesgrundene i hebraisk for dem waterproof smartphone pouch, der ville underkaste sig Anden Eksamen. 1827 blev han ekstraordinær professor i teologien, 1828 fik han – for en afhandling om det 10. kapitel i 1. Mosebog – den teologiske doktorgrad goalie outfit, og 1831 blev han professor ordinarius.

24. december 1826 ægtede han i Christiansborg Slotskirke Johanne Malling (10. juni 1797 i København – 14. september 1854 sammesteds), en datter af gehejmestatsminister Ove Malling og Christiane født Beck og søster til Peder Malling, som tegnede Universitetets nye hovedbygning.

Hohlenberg var en stille mand clothes depiller, over hvis person der var udbredt et eget skær af humanitet og åndelig adel; men det var ham vanskeligt at finde sig til rette i den urolige tid, i hvilken den gamle kristentro var vågnet for at optage en dyst med den herskende rationalisme. “Det faldt svært for den stræbende Mand”, sagde J.P. Mynster ved hans grav, “at finde det faste Stade i en gjærende Tid og svært at vorde hørt for den, der ikke ville deltage i de vilde Skrig.” Hohlenberg kom dog ud i en polemik med J.C. Lindberg om dennes magisterdisputats om fønikiske indskrifter.

Efter sin teologiske uddannelse, som Schleiermachers og Gesenius’ discipel, havde han nærmest hjemme i den kreds, der i H.N. Clausen havde sin ordfører, og denne kollega var hans trofaste ven. I fællesskab med ham udgav Hohlenberg fra 1833 til sin død Tidsskrift for udenlandsk theologisk Litteratur, og han var også medredaktør af Maanedsskrift for Litteratur (1829-38); men legemlig skrøbelighed hæmmede altid hans arbejde, hvorfor han ikke kom til at udfolde nogen betydeligere forfattervirksomhed. Da Det teologiske Fakultet i forening med biskop Mynster overtog revisionen af den autoriserede oversættelse af det Gamle Testamente, faldt byrden ganske naturlig for en væsentlig del på Hohlenberg, der var gammeltestamentlig teolog ex professo. “Hohlenberg”, skrev Mynster (Meddelelser s. 270 f.) med blikket rettet på denne side af hans virksomhed, “var ikke uden poetisk Talent; han skrev et smukt Sprog, men dette var dog for modernt; han vilde gjøre alt fra nyt af og gjøre det alene.” Derfor gik revisionsarbejdet kun frem med sneglefart. For at give en forestilling om, hvad der kunne ventes, udgav Hohlenberg 1845 brudstykker af oversættelsen af Job, Salmerne og Amos’ Bøger, men dermed var hans kraft brudt. Han døde 22. juni 1845. 1840 var han blevet Ridder af Dannebrog.

Han er begravet på Assistens Kirkegård. Niels Christian Fausing har udført en silhouet af ham (Det Kongelige Bibliotek). Det Nationalhistoriske Museum på Frederiksborg Slot har en tegning af ham.